نوشتن : گزیری گریزناپذیر...

برخورد فردی من با نویسندگی بر گسستن از این ایده استوار است که "نویسندگان" گروه طبیعی هستند. گروهی مخصوص که از طبیعت ذاتی خود بهره می برند و مادیت یافتن فکر به صورت خودویژه در آثارشان تجلی می یابد. به گمان من آنچه دیگران در سطح اندیشه انجام می دهند نویسندگان در سطح خلق اثر به انجام می رسانند . در واقع آنها به اندیشه ی  جمعی عینیت واقعی می بخشند.  عینیت بخشی به واقعیت وسوسه ی گریز و گزیر ناپذیری است که بعد از مدتهای مدید پرهیز  به ناپرهیزی ام واداشت. شاید در تسلیم شدن ام به وسوسه ی نوشتن این سخن گوته بی تاثیر نبود که هیچ چیز آزار دهنده تر از تصور بدون مزه کردن  نیست  There is nothing more dreadful than imagination without taste  . این تصویرسازی های ذهنی بدون مزه کردن آنها و نیاز مبرم به تداوم روند باز تولید خود و نیز این امر مسلم که هیچ چیز از بیرون قابل تحمیل به میل سرکش و ناسازه نیست به اینجایم رساند که در پایان این سال و آغاز سال جدید باز در کنارتان باشم .